SALAMIN

Kapag humaharap tayo sa salamin
Kitang-kita natin ang kabuuan ng ating sariliang ating panlabas na kaanyuan.Pero minsan kahit nakaharap tayo sa salamin hindinatin nakikita ang tunay na katauhan natin.Kahit tayo sa ating sarili, hindi natin nakikita ang ibangbagay na meron tayo sa ating pagkatao.May mga ugali tayo na alam natin minsan na nakakasamasa iba pero... ginagawa parin natin.
Minsan makikita mo lang na masama kung...nakita mong ginawa ng iba, dito mo masasabi nanagagawa ko din minsan ang ganoon.Masasalamin natin ang sarili natin sa katauhan ng iba.Makikita mo ang sarili mo sa mga taong nakakasalamuha moKung ano ang nakikita mo sa iba iyon ang nagre-reflect sa pagkatao mo.Kung ano ang ginawang mabuti ng isang tao,nagagawa mo rin. Sa kanila mo nakikita kung ano angtunay na pagkatao mo. Madalas kapag may nakakausap ako tinitingnan kokung ano ba na meron siya sa sarili niya na wala ako.Tinitingnan ko din kung ano ba na meron ako sa sarili ko na wala din siya. Minsan.. napapangiti ako sa sariliko kung may makita ako na malaki ang kaibahan ko sa kanilaTulad sa mga kaibigan ko, madali silang magalit kung maymga bagay sila na hindi nila agad magawa,dito ko nakikita ang sarili ko na hindi ako ganoonMay mga bagay naman na maganda sa ugali nilaang siya ko ring kinukuha mula sa kanila.
Ngayon... Kung ano man ugali meron ako dahilito sa mga taong nakapaligid sa akin.Sa kanila ko nakita kung ano ang mali at tama sa aking ugaliSila ang naging salamin ng aking pagkatao.

MALASAKIT

Sa araw-araw ng pakikisalamuha ko sa mga taoPakikipag usap sa mga kaibigan,kakilala at kung sino-sino paHindi ko maalis sa aking isipan kung ano ba ang pagkakaibang bawat isa. Yun bang masasabi natin na ang pagkakaibamo sa kanila, yung mahirap gawin ng isang tao.Pagkakaiba na.. mahirap kalimutan ng isang tao sa iyo.May mga bagay na masasabi mo na madaling gawinsa salita ngunit mahirap ng gawin kung tayo na ang gagawa.Marami ang nagsasabi na.. hindi lang ang kaibahan nila sa atin ay ang pagiging mapera nila, marami silang award na natangap sa paaralan, may mga diploma sila.
Mas higit ang kaibahan mo sa kanilakundi ang....
Magbigay ng "MALASAKIT"!Ang pagbibigay mo ng malasakit sakapwa ang pagkakaiba mo sa kanila.!To make a difference to others, care for them.!Yan ang magiging kaibahan mo sa kanila.

HAPPINESS

Ano ba ang tunay na kaligayahan?Paano ba ang maging maligaya?Bakit yung may pera nakakaramdam din ng kalungkutanNaniniwala ako na makakaramdam ka ng tunay na kaligayahankung gumawa ka ng mabuti sa kapwaMakakaramdam ka rin ng tunay na kaligayahankung sinuklian ka din ng kabutihan ng iyong kapwa.
Naalala ko nung minsan akong nagbakasyon sa pinasnakatambay ako sa harap ng aming tahanannagmamasid sa mga nagdadaanNakita ko ang mag lola na dadaan sa harapan koakay ni lola ang apo niyang babae na nasa animna taong gulang. Habang padaan sila sa harapan komay dumaang natitinda ng sorbetes habang naglalakadang mag lola kinakalabit nung bata ang kanyang lola nagpapabili ngsorbetes ngunit dahil sa kahirapan ng buhay hindi maibili ng lolaang kanyang apo ng sorbetes. Narinig ko ang sinabi ng matanda sa sa kanyang apo. Wala tayong pera apo, yon lang at tumahimik na yungbata. Tinanong ko yung lola,Bakit po lola? (sumagot yung matanda) Itong apo ko nagpapabiling sorbetes wala naman kaming pera, birtdey pa naman niya ngayon, Masyado akong nadala sa sinabi ni lola, sa halaganglimang piso wala siya sa bulsa, samantalang yung iba hindi malamanang gagawin kung saan gagastusin ang pera. Tinitingnan ko yung mag lola habang papalayo, sobra akong naawa sa maglolaTinawag ko yung nagtitinda ng sorbetes. Pare magkano yang sorbetes mo? limang piso kuya, walong piso kung kasama tinapayMagkano lahat yang sorbetes mo kasama tinapay?350.00 kuya 300 na lang para sa iyo. Sige, nakikita mo ba yungmag lola na naglalakad? (tanong ko sa nagsosorbetes) oo kuya,Sundan mo at ibigay mo sa kanila yang lahat ng sorbetes mo birtdeynung bata, eto yung bayad 400,00 yung isang daan ibigay modun sa bata ha! oo kuya! Natuwa ang buong pamilya nung batanakatikim pati mga kapatid at magulang nung batakahit ang mismong nagtitinda ng sorbetes ay natuwa sa aking ginawakasama ng halos lahat ng kapitbahay nung bata natuwa sa akingginawa, kinahapunan bago magtakip silim inimbitahan ako ngama na bumisita sa kanila at pinaghanda ako ng tinolang manokgusto nila akong makita, gusto nila akong makilala kasama ng kanilang mga kapitbahay. Ang sarap sa pakiramdam kapag sinusuklian ka ng kabutihan at paggalang.
When you make someone happy, you become happy, and then people try to make you happy.
Habang akoy nabubuhay hindi nila makakalimutan angnagawa ko sa kanila.
Many people balieve that the path to happiness is by doingfor others.
Treat people the way you want to treat you
ANG KALIGAYAHAN AY NASA ATING PUSO

KABANATA

Sa bawat kuwento ng ating napapanood, nababasa meron yungtinatawag nating "KABANATA". At sa bawat kabanata ay maykanya-kanyang nilalaman. Merong malungkot at meron din yungmasaya. Tulad ng kuwento ng ating buhay, minsan malungkot, masayamasalimuot punong-puno ng pakikibaka maraming pagsubok napinagdadaanan laging nakikipagsapalaran sa hamon ng buhay.
Sa buhay nating lahat, meron tayong limang kabanata
UNANG KABANATAIto ay nuong tayo ay nasa murang edad ang panahong tayo ay nasapagkabata. Ito ang isa sa masasabi kong pinaka masayang parte ng atingbuhay. Walang problemang iniisip, walang inaatupag kundi ang maglarong maglaro. Malayang-malaya sa kilos, walang pumipigil kahit saan dalhinng isipan, malayo ang nararating, walang iniintindi kundi ang gawin anoman ang maibigan kasama ng iba pang kalaro. Takbo dito, takbo doon, laro dito, laro doon, tawanan, habulan at kung ano-ano pa. Uuwi ka langkung hihingi ng pera sa nanay pag nabigyan na takbo nanaman ang saya diba?PANGALAWANG KABANATAIto yung dumating ka na sa pagkabinatilyokung saan dito ka makakaranas ng pirst lab he he hekahit nabawasan na ang konti mong kasiyahan kung ikukumparanung ikaw ay bata pa. Dito ka makakaramdam ng konting sigla at kaligayahan na iba sa kasiyahang naramdaman mo nung ika'y bata pa lamang.Dito mo makikita ang unang magpapatibok ng puso moMas nakakakilig dito, medyo eksayting ng konti bagamat medyolumiit na ng konti ang mundo mo dahil ang gusto mo andon ka laginag papatsarming sa unang iniibig mo. dito ka natutong mag ayosng konti sa sarili at dito ka narin makakaramdam ng konting problemalalo sa mga kalalakihan dahil problema sa pang date.Dito din makikita ang maaksyong parte ng buhay mo, andiyan yungpagiging basagulero mo. Uuwi ka lang kung kakain pagkatapostambay uli kasama ng mga kaibigan, andiyan din ang luto-lutuanEto ang panahong nasa edad na tinatawag na high school life.Masaya din dito di ba?PANGATLONG KABANATADito ka na pumapasok sa pagkadalaga at pagkabinata.Dito ka na makakaramdam ng tunay na pag ibigat dito ka narin matututong humalik (wow, eto ang gusto ko dito)Dito mo mararanasan ang tunay na mag mahal at sarap ng mayminamahal at ng may nagmamahal. Kahit hindi mo pa nakikitangmay pag tingin siya sa iyo.. ang mahalaga umiibig ka sa kanya.Dito na lalong lumiit ang mundo mo dahil wala na sa isipan mo angmaglaro tulad ng ginagawa mo noon. Patambay-tambay ka na langsa tapat ng tahanan ng napupusuan mo, pa tsarming ng konti sa kanyaDito narin mag uumpisa ang maraming problema, Problema sa pagibig, sa perang pang date at problema ka narin ng mga magulang mo dahil puro ka nalang hingi ng pera pang tomaat pera pang date at pera panonood ng sine at pera pang tong-it.At dito ka narin pagsasabihan ng mga magulang mo"Puro ka pera!!" "MAGHANAP KA NA NG TRABAHO!!" (Paktay ka na dito) Kailangan mo ng pera pang date dahil kung hindi momai-date ang kasintahan mo hindi ka makakahalik hahaPANG APAT NA KABANATADito ka na nagkaroon ng sariling pamilyaDito na lumiliit lalo ang mundo mo dahil kailangang asikasuhinmo na ang pamilya mo bagamat andiyan parin yung patambay tambay ng kontingunit kailangan mo ng humanap ng mapapasukan upang may may maipakain ka sa pamilya mo. Hindi na pwede yung puro tambayka nalang kailangan mo ng magbanat na ng butoAndito narin ang sang damakmak na problema, dito ka narin makakaranas kung paano ang umiyak na hindi momasyadong naranasan nuong ikaw ay binata palamang kaakibat na dito ang sari-saring problema.problema sa pera, problema ng walang hanapbuhayproblema sa pagkain sa araw-araw, sa pagpapaaralat problema sa tahanan kung paano kayo magkakaroonng sariling tahanan. Bagamat makakaramdamka rin ng kaligayahan dahil kapiling mo ang iyong pamilya.HULING KABNANATAAng buhay natin sa pagtandaIto yung halos hindi mo na magawa ang lahat ng nagagawamo nung ikaw ang malakas pa. Hindi mo na kaya ang mabibigat na trabaho, hindi mo na kaya ang maglakad ng malayo,hindi mo na halos kaya ang tumayo sa pagkakaupo,hindi mo na kaya ang uminom ng alak, nagkakasya ka nalang sa mainit na kape, puro gamot at puro multi vitamin nalang ang laging iniinom mo.Halos abutin ka ng hapon sa pagkakaupo monakukuntento ka nalang isipin ang lahat ng nakaraan moang lahat ng pinag gagawa mo nung ikaw ay bata pawala narin ang gilas ng kilos at pangangatawan mowala narin ang mga ngipin sa harapan monapapa ngiti ka dahil nuon pag nakakitaka ng kalbo sinisigawan mo ng panotngayon nagagalit ka pag tinatawag kang panotHalos mapa iling ka pag humaharap ka sa salaminnakikita mong puro kulubot na ang iyong balatDito mo sasabihing "MATANDA NA AKO"ETO NA ANG HULING KABANATA NG BUHAY KO"PAANO KAYA ANG MAMATAY?"

Inaanyayahan ko po na mag join ang lahatdito sa bagong site na tahanan ng mga pinoy aroung the globemag register po tayoeto po yung link http://s1.zetaboards.com/TahananNgMgaPinoy/index/

BE THANKFUL

Dumarating sa buhay natin ang minsan na nababagottayo sa ating sarili, sa ating mga ginagawa sa araw-arawat kung minsan nababagot tayo sa kung ano ang meron na sa atin.Hindi na tayo nasisiyahan sa mga bagay na meron tayo.Naghahanap tayo ng iba na mas bago sa ating paninginbago sa ating panlasa, bago sa dati nating ginagawa.
Likas sa atin ang hindi makontento kung ano ang meron na tayopara bang hindi tayo nasisiyahan.
Sa tagal na ng aking paghahanap buhaymarami na akong naging kasama na lumagpak dahil sa paghahangad ng mas malakiHindi makontento sa tinatangap niyang suweldonaghanap ng mas malakihangang sa nagsisi sa huli dahil wala ngtumangap na kompanyanagsisi dahil sa paghahangad ng mas malakiMatuto tayong tumangap kung ano ang nakamit natinmatuto tayong tumangap kung ano ang narating natinIpagpasalamat natin dahil meron ka ng hanapbuhaysamantalang yung iba,naghahanap pa ng mapapasukan
Ipagpasalamat natin dahil nasa ibang bansaka naghahanap buhay,samantalang yung iba nangangarap pa lang mag abroad
Kumakain ka na ng masarapsamantalang yung iba halos walang makain
Ayaw mo ng kainin yung natirang pagkain at itatapon mo dahil gusto mo yung bago sa panlasa mosamantalang yung iba, namumulot na lang ng makakain.
May mga gamit ka namas gusto mo pa yung mas mahal na gamitpara lang masabi mo sa mga kaibigan mona mahal ang mga gamit mosamantalang yung ibanangangarap magkaroon kahit muralang basta may magamit
Hindi tayo magiging masaya kunghindi mo pinapahalagahan kung anongmeron ka ngayon at kung ano ka ngayon
Lagi nating isaisip na hindi lahat ng bagayna meron sila, kailangang meron ka rinbinibigyan mo lang nang pagkakataon ang sarilimo na maging matampuhin atmaging maingitin.
Try to keep a good attitude
"BE CONTENTED"sa lahat ng bagay na natatangap natin

"LEARN TO ENJOY WHAT YOU HAVE"

RESPECT

Nagkita kami ng isa sa iginagalang kong kaibigan kahaponMarami kaming napag usapan,Isa sa mga kinuwento niya sa akin ang sobrangikinatuwa ko, hangang sa pagtulog konapapangiti ako kapag naiisip ko yung isangkwento niya sa akin, tungkol sa salitang"RESPETO"Maraming paraan para maipakita natin ang atingrespeto. Respeto sa mga parents natin, sa kapatid,Respeto sa kausap, respeto sa matanda at kungminsan kailangang irespeto rin natin ang nakababata sa atin.Nais kong i-share sa inyo ang narinig ko mula sa aking kaibigan.
Isang bata ang pumasok sa isang restawranLumapit sa kanya yung isang waitressTinanong yung bata kung anong gustong kaininSumagot yung bata Magkano yung Ice cream ninyo? yung flavor of the month?35 pesos (sagot ng waitress)Binilang nung bata yung barya niya,kaso medyo kulang yung barya nung bata.(nagtanong uli yung bata) "meron po ba kayo yung medyo mura langna ice cream?"Meron, 25 pesos (sagot nung waitress)Binilang uli nung bata yung barya niya, kulang parinhabang nagtatanong yung bata sa waitress sumisigaw nayung ibang costumer sa waitress, hangang sa isang babaeng medyomay edad na ang lumapit sa waitress at pasinghalna sinigawan yung waitress"Ano ba aasikasuhin mo ba kami o hindi!"Nakikiusap yung waitress na "sandali lang po mam kasinauna po kasi itong bata.Dahil sa pinakitang paggalang ng waitress sa isang bata na tulad niya,inabot na lang nung bata ang lahat ng baryang hawak niya"Ate... bigyan mo nalang ako ng ice cream na abot ng halaga ng baryang iyan.Patakbong sumunod yung waitress na kumuha ng ice creamna kasing halaga ng inabot nung bata.Bago lumayo yung waitress sa bata tinanong nungbata yung tunay na pangalan nung waitressPag katapos lumapit na yung waitress sa ibangcostumer na nagmamadali
Nung matapos kumain yung bata ng ice creamtumayo yung bata merong iniwan na munting papel saibabaw ng lamesaPag balik ng waitress sa lamesa nung bata para iligpitang pinagkainan nung bata nakita nung waitress isang checke na nagkakahalaga ng 100,000 pesos nanakasulat sa pangalan niya ang iniwang tip nung bata sa kanya.Humaguhol ng iyak ang abang waitressAng batang naging kustomer niya anak pala ng isang milyonaryona may sariling account.Isang gantimpala ang natangap niya sa respetong pinakita niyasa isang bata na.. kahit ikaw siguro mismong nagbabasa ay hindi mo magawang gawin.
Isang uri ng respeto sa kausap, respeto sa costumerat respeto sa bata ang pinakita ng waitress dito sa aking kuwento.
IPAKITA NATIN ANG RESPETO MO SA KAPWATULAD NG PAGRESPETO NATIN SA ATING SARILI

BE PATIENT

Minsan nakakagawa tayo ng isang bagay na hindi natin napipigilan.

Mga kilos na padalos dalos, hindi muna nakakapag isip bago gumawa ng isang bagay na makakasakit

sa salita man o sa gawa lalo na kung umiiral na ang galit

hindi na nakakapag pasensya.

Isang lalaki ang bumili ng isang sasakyan,

giliw na giliw siyang pinagmamasdan ang nabili niyang sasakyan,

isang araw naglalaro ang anak niyang babae na anim na taong gulang,

may hawak na isang dipang kahoy ang anak niyang babae,

sa hindi inaasahang pangyayari dala ng kalikutan ng isang bata

nagasgas ng bahagya ang bagong sasakyan ng ama

agad na nilapitan ng ama ang kanyang anak

at ipinalo sa anak ang hawak na kahoy,

dahil bata... isinalag nung anak na babae ang kanyang kamay sa pamalo,

nahagip ng kahoy ang dalawang daliri ng bata,

nabali ang buto ng dalawang daliri ng bata,

iyak ng iyak yung bata dahil sa sobrang sakit na naramdaman,

agad namang isinugod ng ama sa hospital ang kanyang anak.

Agad na ginamot ng doctor ang nadurog na buto ng daliri nung bata,

nang magkamalay yung bata at nagising na may luhang tumutulo sa kanyang mata,

masuyong nagsalita yung bata...

"Papa im sorry nagalusan ko yung sasakyan mo"

"Papa... maibabalik pa po kaya yung daliri ko sa dati?"

Umiiyak na yung anak niyang babae

"Papa hindi ko na po maigalaw itong mga kamay ko"
Masuyong niyakap ng ama ang kanyang anak,

Ang kanyang anak na nasaktan na niya ang siya pang humingi ng sorry sa kanya.

Halos manghina ang ama sa sobrang pagsisisi.

Sana... Mag isip muna before you lose your patience with someone you love.

Think before you act, be patient, understand & love.

Ang bagay na nasira sa sasakyan madaling palitan.
Pero... ang bahagi ng katawan na nasira

habang buhay dadalhin ng kanyang anak.

SUGAT

Isang binatilyo ang narinig kong sumisigaw na parang nagagalit,

nilapitan ko siya at tinanong ko kung bakit siya nagagalit

pinagsabihan daw siya ng nanay niya,

dahil pinagsabihan , sumagot din siya ng pabalang.
Sabi ko sa binatilyo..

Sa susunod sa tuwing nagagalit ka kumuha ka ng 10 pako

at ibaon mo yung kalahati sa puno,

sa tuwing nakakaramdam ka ng galit isa-isa mong ibaon yung pako sa puno.

Pag humupa na yung galit mo

isa-isa mo uling bunutin yung mga pako na ibinaon mo sa puno,

pagkatapos balikan mo ako.
Makalipas ang ilang araw pinuntahan ako nung binatilyo

"kuya nabunot ko na yung mga pako na ibinaon ko sa puno"
Ganon ba? Halika puntahan natin,

Nakikita mo ba yung butas na pinagpakuan mo?

oo kuya, Yan yung sugat na iniwan ng galit mo..

Kung ang masakit na salita na bibitiwan mo sana sa iyong mga magulang

maka ilang ulit ka mang mag sorry

pero yung sugat na ibinigay mo sa kanila

mananatiling sugat sa kanilang damdamin.

Sa bawat salita na makakasakit sa damdamin

may katumbas na sugat na maiiwan sa kanila.

Kaya yang galit mo... sa susunod huwag mong itutulad sa pako!

Iniwan ko na yung binata na nakatitig sa sugat na pinagpakuan niya ng pako.

Habang siyay nabubuhay

hindi niya makakalimutan ang isang halimbawang iminulat ko sa kanyang isipan.

BEST FRIEND

PARA SA IYO ITO KAIBIGANIkaw ang taong pinagkakatiwalaan ko sa lahat ng bagay,

Ikaw lang ang taong nakaka intindi sa akin

Ikaw ang laging nagpapatawa sa akin

Ikaw ang tumutulong sa lahat ng aking mga suliranin

Ni minsan hindi mo ako iniwan sa oras ng kagipitan

Andiyan ka na laging nakaagapay sa akin

Laging nakalaan ang oras mo sa akin

Ikaw ang pinaka the best kong kaibigan

Mahirap hanapin ang isang kaibigang tulad mo

Sa tuwing naghahanap ako ng kausap, ikaw ang sumasagi sa aking isipan

Salamat lagi kang nandiyan

Nais kong malaman mo andito din ako palagi

Andito din ako para makinig, tumawa at handang tumulong

tulad ng ginagawa mo sa akin

Gagawin ko din ang lahat

kahit man lang kalahati ng ginagawa mong pag tingin

sa isang kaibigan

Sana malaman mo na

hindi ako naging matatag

kung wala ang isang tulad mo

bilang isang tunay na kaibigan

Asahan mo..

Ilalaan ko ang lahat ng oras ko para sa iyo

tulad ng paglaan mo ng oras

Tunay akong humahanga sa iyo

sa pagiging tunay mong kaibigan

Sana.. wala ng katapusan ang ating pagiging magkaibigan

Maraming salamat sa iyo.. "MY BEST FRIEND".

Para sa mga nagbabasa...

WALA KANG MAHAHANAP NG ISANG

TUNAY NA KAIBIGAN

KUNG HINDI KA RIN MARUNONG MAKIPAG KAIBIGAN

SAYING GOODBYE

Sa buhay natin may mga araw na halos ayaw nating dumating, ayaw nating marinig at ayaw nating gawin sa mga taong nagmamahal at nagbibigay sa atin ng kaligayahan.

May mga pagkakataong dumarating sa atin na ang mahal mo sa buhay ang magsasabi sa iyo ng paalam, ayaw man nating dumating ang araw na magpapaalam na sa iyo ang taong minahal mo sa mahabang panahon, mahirap tangapin na isang araw magpapaalam na ang taong nagbigay sa iyo ng saya, nagpaligaya, ang taong nagturo sa iyong magmahal, ang taong naghango sa iyo sa dilim ng kalungkutan, ang taong nagpahilom ng mga sugat ng kahapon. Mahirap din marinig ang salitang paalam sa taong pinakamatalik mong kaibigan, mahirap tangapin na sa mga oras na ito magkakalayo na kayo sa isat-isa at maghihiwalay na kayo ng landas.

Minsan, magtatanong ka sa iyong sarili... bakit ka pa dumating, kung sa huli magpapaalam ka din at iiwan mo ako ngayong hindi ko na alam ang umiyak. Ang hirap yung taong kasama mo sa mahabang panahon makikita mong papalayo kaylan man hindi mo na makikita pang muli. Mapapaluha kang talaga, Halos mawalan ka ng lakas.
Mahirap ding tangapin na ang ang mahal mo aalis na bukas at magsasabi ng paalam na ikaw ng bahala sa mga bata, iiwan ka upang hanapin ang kapalaran sa ibang bansa. Mahirap din yung dumating ang oras na ikaw mismo ang lalayo, ikaw ang magpapaalam, ikaw ang iiwan sa mga taong ayaw mong iwan, ang iyong amat ina, ang iyong asawa at sa iyong mga anak.

Sana... sa darating na mga araw, huwag na tayong makakarinig ng salitang "PAALAM".

WALANG MAGAWA

Andito nanaman ako.. matagal-tagal din akong hindi napasyal dito sa blog ko mula pa kahapon.
Nabubwisit ako kahapon kaya hindi ako makapag sulat ng maayos dito sa hangout ko, kahapon kasi ng umaga balak kong mamasyal sa mall kahit walang pera basta makapamasyal ok na sa akin basta makapag relaks. Alas siyete ng umaga nagbihis ako ng medyo maganda sa paningin ko dahil nga mamamasyal ako. Napansin ko medyo gulo-gulo ang buhok ko bihira kasi ako maligo nag punta ako sa room ng kasama ko may nakita akong strawberry jelly akala ko pamada nilagay ko sa buhok ko.. kahit saan ako pumunta may langaw.

Kasalukuyan akong naglalakad nasalubong ko itong kaibigan kong si dok.
Dok! mukhang malungkot ka ah? (tanong ko sa kanya)
Oo pre.. natangal ako uli sa trabaho ko.
Bakit naman natangal ka uli?
Nahulog yung jeep na minamaneho ko sa palayan, may nasalubong akong bisekleta, eh kaskasero yung driver ng bisekleta tapos tingin ko pa dalawa sila, ako ang umiwas ayun nahulog yung minamaneho kong jeep sa palayan. Ang laki tuloy ng gastos don, kasi nga natangal yung gulong sa unahan tapos nabasag yung salamin sa unahan, tapos naputol yung side mirror, tapos nayupi yung bubong ng jeep kasi nga bumaligtad, tapos yung sterio ko napasukan ng tubig, tapos yung mga palay pa na nasira, hayyy dami nga nasira... pero kung dineretso ko nalang sana yung bisekleta lang babayaran ko.

Alam po ninyo... itong si dok, richard gomes po ang tunay na pangalan nitong kaibigan ko, dok lang ang tawag sa kanya.. kasi nga duling, tapos driver pa ng jeep.

Pinayuhan ko nalang itong si dok, sabi ko sa kanya...

"Pre, dapat kasi humanap ka nalang ng ibang pagkakakitaan, humanap ka ng ibang trabaho".

(sumagot si dok) Ano naman ang aaplayan ko! eto lang naman ang alam kong trabaho, driver.

Mabuti pa pre mag boksing ka na lang kaya!
(Nagalit siya sa akin kasi tumalim yung tingin niya sa akin)

Paano naman ako mag bo-boksing! gusto mo yata akong magulpe ah! (pasigaw na si dok)

Iniwanan ko nalang si dok kasi nga medyo nagagalit na sa akin, sinabi ko lang na magboksing nalang siya... masama ba yong payo ko?

Nagpatuloy ako sa paglalakad hangang abutin ako ng dilim, nasalubong ko yung isang gurly na crush ko, niyaya ko siyang mag dinner. Habang kumakain kaming dalawa nung fren ko na gurly may nakita akong kulangot sa taas ng kanyang labi, para hindi siya mapahiya, sinabihan ko na lang siya. ""che che may kanin ka sa taas ng labi mo, sukat ba namang inabot ng dila niya tapos kinagat-kagat sabay lunok sabi pa niya sa akin"",
""Ikaw naman, hindi naman kanin eh, ulam!""
Jusko po! hindi na ako umimik, andon na eh.

HUWAG SUSUKO

Sa buhay natin maraming pagsubok ang pinagdadaanan, maraming pasakit ang dinadanas nating lahat, maraming problemang kinakaharap. mga bagay na hindi natin kayang iwasan. Basta na lang dumarating sa ating buhay. May mga araw din na sa pakiramdam mo down na down ang iyong buhay dahil sa dami ng dinadala mong problema "huwag kang susuko". Lahat ng katanungan ay may kasagutan at lahat ng pagsubok ay may solusyon.

Sa bawat pagsubok na dumarating sa ating buhay natututo tayong lumaban, may mga pagkakamali man tayong nagawa nagkakaroon naman tayong malaman kung ano ang tama. Kung ang takbo ng buhay natin ay may mabagal dont give up sa bandang huli mararamdaman mo ang tunay na kaligayahan. Wala mang tumulong, huwag susuko harapin mong mag isa ang hamon, wala ka pang tatanawing utang na loob. Lagi nating isa isip ang buhay ay parang isang laro laging nakaharap sa laban at sa bawat laban ang pagkatalo ang magiging batayan mo upang lumabang muli huwag ka lang susuko hindi mo makakamit ang tagumpay. Lahat ng bagay may paraan upang mapagtagumpayan.

NAKIKIISA AKO DITO

ANTI OFW





Napanood ko itong video na ito kangina lang kasabay na nag pop-up sa aking
sa aking isipan ang tungkol kay mike avenue na chokolate.

PARA KAY MIKE... KONTING AWA LANG!

"Ako'y nakikiisa sa mga OFW na nagbigay sakripisyo para sa pamilya at higit sa lahat sa ating bansang pilipinas"

On Mike Avenue Pinoy Blog’s ‘Tsokolate’ We believe in the right to freedom of speech as a human right. We believe in the freedom to hold opinions without interference by public authority and regardless of frontiers, either orally, in writing or in print, in the form of art, or through any other media of his choice. We believe in the right to freedom of expression to receive and impart information. We believe that blogging is an expression of one’s opinions, personal experiences, hobbies, commentaries, diaries and we further believe that every blogger has the right to publish his personal expressions and opinions.We believe that the exercise of these freedoms is not an absolute right but carries with it duties and responsibilities, that may be subject to restrictions or penalties on specific grounds as prescribed by law and are necessary in a democratic society, in the interests and protection of the reputation or rights of others.We believe that majority of the Overseas Filipino Workers have chosen to leave the Philippines to seek and search for better livelihood opportunities abroad so they may be able to support themselves and their families back home. We believe that the OFW’s search for a greener pasture is not at all that easy and yet hundreds of thousands of OFWs have created names for them and have excelled in their chosen fields of endeavor, setting the world standards for nobility and for hard work. We believe that there is nothing wrong with doing an honest day’s work as a domestic help or as construction worker or doing any other menial and blue collar jobs. We believe that OFWs whether professionals or not should be given honor and respect. We believe that the OFW is the Hope of the Nation, Gift to the World!With these guiding beliefs: We regard Mr. Mike Avenue’s Pinoy Blog post on "Tsokolate" as one that lacked research and a flagrant ignorance of the truth about Overseas Filipino workers and expatriates.We regard this lack of truth and ignorance as especially inexcusable from one who feigns intelligence and high learning and coax people into belief and following.We regard his statements: “minumura ng amo kapalit ng dolyar” and “humahalik sa paa ng mga dayuhan” as blatant mockeries of the sacrifices of the Overseas Filipino Workers and expatriates and are hasty generalizations of the living and working conditions of the Filipino expatriates and OFWs.We regard his post as tactless and offensive, trying to make a lame attempt to sarcasm that failed to be funny, at the expense of the Overseas Filipino Workers.We regard his post as a clear display of arrogance, done in a distasteful manner with blind indifference and unjust condemnation of the millions of hardworking OFWs who work long hours to earn an honest buck.We regard his post to have overstepped the bounds of sensitivity and responsibility of a decent mind and an accountable and sensible blogger. Therefore, we as OFW BLOGGER are not dumb to let this kind of humiliation pass just like that.We strongly condemn this irresponsible blog post and Mike Avenue. We consider Mike Avenue as an Anti-OFW persona.We demand a retraction and an apology from Mike Avenue of Pinoy Blogs for this irresponsible blogpost!We are Filipinos and we should stand together and strive for a better Philippines!

Kay Mike Avenue (chokolate) kaylan man hindi namin hinihingi ang pagkilala ninyo sa aming mga OFW's, Bilang kapatid, iisang lahi hindi na natin kailangan ang magsalita para saktan ang damdamin ng mga Ofw. Sa hirap ng dinadanas namin sa kamay ng mga dayuhan, Bayani kami para sa aming pamilya at sa mga mahal namin sa buhay.

HAHANAP KA PA BA NG IBA

Sa pag-ibig o sa pagmamahal mararamdaman mo ang partner mosa pamamagitan ng mga kilos, pananalita at sa mga ginagawaniya para sa iyo.Kadalasan ito ang mga senyales na mag papatunay na mahal ka ng partner mo.Proud siya sayo, kahit kasama niya tropa niya,
"honey" pa rin ang tawag niya sayo!
May lakad sila ng barkada niya, magyaya ka ng date...
kung ikaw ang pinili niya, YEHEY! love ka nun!
Kahit saang lupalop siya ng mundo, NEVER niyang io-off ang cellphone niya kasi baka tumawag ka at magalala,
At... mag "i love you" siya kahit may makarinig pang ibang tao.
Kahit walang gift, alam niyang anniversary/monthsary niyo.
Inuunawa ka niya palagi, Sa sobrang pag seselos nya, binabasa niya ang mga text messages mo...
mas matanong mas makulit...
mas mahal ka nun!
Madalas siyang nag aalala sa iyo. (sobrang pagmmahal yan para sa iyo)
Ikaw lang ang may karapatang pumuyat sa kanya.
Punta siya sa bahay mo kahit alam mong nahihiya siya sa parents mo.
Kasama mo siyang mag shopping ng damit, basta pili mo...
yun ang isusuot niya kasi maganda sa paningin mo.
Kung nagtatampo siya sa iyo.. para matapos... umiyak ka lang at siya na yung mag "so SORRY."
Nagtatanong siya tungkol sa future plans "mo"
inaalam niya kung kasama "siya" dun.
Lahat ng i-kuwento mo sa kanya kahit hindi siya interesado... natatandaan niya.
Bagsakan mo ng phone. tatawag uli un!
Picture mo lang ang nasa wallet nya.
Hindi ka nahihiyang umiyak sa kanya...
Siya ang laging umuunawa sa iyo.
"YOUR MY EVERYTHING " madalas niyang sinasabi sa iyo.
Mahal na mahal ka niya. Hindi kompleto araw niya pag hindi ka nakikita.Madalas.. siya pa ang naglalaba ng bra at panty mo.(sobrang pagmamahal niya sa iyo yon)
Maligaya ka sa kanya.
Ayaw mo na siyang mawala sa iyo.Sa mga pinakita niyang pagmamahal sa iyo...Hahanap ka pa kaya ng iba?

THE GREATEST PAIN IN LIFE

The greatest pain in life is not to die, but to be ignored.
Masakit ang buhay, kung maisip mo na nag iisa ka na lang sa mundo,walang nagmamahal, walang kaibigan, walang dumadamay sa tuwing nakakaramdam ng kalungkutan, walang balikat na masasandalan sa panahon ng pagluha.
Masakit kung hindi ka pinapansin ng taong minamahal mo.
Hindi ka pinapansin ng mga taong itinuturing mong mga kaibigan.
Hindi ka binibigyang halaga sa inyong tahanan.
Kinakalimutan ka ng mga kaibigan mong imbitahan sa isang kasiyahan.
Pinag-iisipan kang pabaya sa mga bagay na pinipilit mong maisaayos.
Hindi pinapansin ang mga ginagawa mong kabutihan, para sa kanila lahat ng ginagawa mo mali sa kanilang paningin.
Walang dumadamay sa oras ng iyong kagipitan.
Sa oras ng iyong karamdaman wala ni isa man lang nakakaalala sa iyo.
Pakiramdam mo.. wala ng ibang makakatulong sa iyo sa tuwing dumarating ang mga suliranin mo sa buhay.
Ang hirap din minsan yung ini-ignore ka ng lahat ng nakapaligid sa iyo, para bang wala ka ng silbi sa paningin ng iba, gayong pinapakita mo naman ang lahat ng makabubuti sa kanilang paningin. Masakit sa kalooban, mahirap kalimutan.

SABI NGA NILA PAG NAMATAY WALA KA NG MARAMDAMANG SAKIT
PERO... YUNG MA IGNORE HANGGAT NABUBUHAY KA NARARAMDAMAN MO.